Atrakcyjność i rywalizacja: znaczenie cech morfologicznych mężczyzn

Badanie przeprowadzone przez zespół kierowany przez Upamę Aich z University of Western Australia, opublikowane 22 stycznia w otwartym czasopiśmie naukowym PLOS Biology, wskazuje, że mężczyźni postrzegają potencjalnych rywali z większym prąciem jako większe zagrożenie – zarówno pod względem fizycznym, jak i seksualnym.

W ujęciu ewolucyjnym prącie człowieka, w relacji do wielkości ciała, jest większe niż u innych naczelnych, co od dawna stanowi przedmiot zainteresowania biologów ewolucyjnych. Przed rozpowszechnieniem się odzieży narząd ten był wyraźnie widoczną cechą fenotypową, potencjalnie wpływającą zarówno na wybór partnera, jak i na rywalizację wewnątrzpłciową. Wcześniejsze badania sugerowały, że wielkość prącia może wpływać na sukces reprodukcyjny poprzez zwiększenie prawdopodobieństwa zapłodnienia. Jednocześnie większy rozmiar mógł sygnalizować wyższy poziom testosteronu, a tym samym większe zdolności do walki, co mogło zmniejszać skłonność innych samców do konfrontacji.

Aby zweryfikować te hipotezy, badacze poprosili ponad 600 mężczyzn oraz ponad 200 kobiet o ocenę komputerowo generowanych sylwetek męskich, które różniły się wzrostem, budową ciała oraz wielkością prącia. Kobiety oceniały atrakcyjność seksualną przedstawionych postaci, natomiast mężczyźni określali stopień zagrożenia, jaki postacie te stanowiły zarówno jako przeciwnicy w walce, jak i rywale seksualni. Uczestnicy badania oglądali sylwetki w rzeczywistych rozmiarach podczas sesji stacjonarnych lub w formie skalowanych obrazów w ankietach internetowych.

Analiza wyników wykazała, że kobiety wyżej oceniały mężczyzn wyższych, o większym stosunku szerokości barków do bioder (co odpowiada sylwetce w kształcie litery V) oraz z większym prąciem. Jednocześnie zaobserwowano efekt malejących korzyści – po przekroczeniu pewnego progu dalszy wzrost tych cech przynosił coraz mniejszy wzrost postrzeganej atrakcyjności. Mężczyźni natomiast oceniali postacie wyższe, o bardziej „V-kształtnej” sylwetce i większym prąciu jako bardziej onieśmielające zarówno w kontekście rywalizacji seksualnej, jak i potencjalnej walki fizycznej. Co istotne, w przeciwieństwie do kobiet, mężczyźni konsekwentnie uznawali osobników o silniej zaznaczonych cechach za większe zagrożenie seksualne, co sugeruje tendencję do przeszacowywania znaczenia tych cech w oczach kobiet.

Wyniki badania wskazują, że zarówno preferencje kobiet, jak i presja konkurencji między mężczyznami sprzyjały ewolucyjnemu zwiększaniu wielkości prącia, wzrostu oraz szerokości barków u mężczyzn. Autorzy podkreślają, że jest to pierwsze badanie eksperymentalne dostarczające dowodów na to, iż mężczyźni uwzględniają wielkość prącia przy ocenie zdolności bojowych i atrakcyjności rywali. Jednocześnie wzrost i ogólna budowa ciała miały silniejszy wpływ na postrzeganie rywali niż sam rozmiar prącia, co sugeruje, że ta cecha była w większym stopniu faworyzowana przez dobór naturalny jako element zwiększający atrakcyjność seksualną, a nie wyłącznie jako sygnał odstraszający innych mężczyzn.

Jak zauważa dr Aich, „mężczyźni oceniali rywali z większym prąciem jako bardziej zagrażających fizycznie i bardziej konkurencyjnych seksualnie”. Współautor pracy, Michael D. Jennions, dodaje, że choć podstawową funkcją prącia jest transfer plemników, uzyskane wyniki sugerują, iż jego nietypowo duży rozmiar u człowieka ewoluował przede wszystkim jako ornament seksualny zwiększający atrakcyjność w oczach kobiet, choć jednocześnie pełni również funkcję sygnału statusu w relacjach między mężczyznami.

Źródło: PLOS Biology, Human penis size influences female attraction and male assessment of rivals
DOI: http://dx.doi.org/10.1371/journal.pbio.3003595